Mamal:
azoooonja ke lotf kardi baram post ferestadi mamnoon ....midunam mokhatabet man nabooodam balke hamooon arabe soosmar neshane .....vali beharhal ba khoshbinii mamnooon faghat hekmate in posto nafahmidam

تهرانتویی:
چطوری هم دانشگاهی. البته سال ورودیمون باهم خیلی فرق داره. فکر کنم موقعی که من وارد شریف شدم شما وسطای دبستان بودی. آفرین به این همه وقت و هنر که تو دو تا وبلاگ گذاشتی. در مورد یادگیری انگلیسی انگلیسی به شکل انفرادی باهات موافقم. من زبان رو به همین روش یادگرفتم. ضمنا اون کامنت فارگلیسی رو من نگذاشتم برات. ظاهرا یک دوستی لطف کرده. فکر کنم برات تو ایمیلی که بهم زدی نوشتم که ممل آمریکایی تو حسرت و رویای اومدن به آمریکا بود. مهاجری که اینجا اومده و زندگی می کنه در رویای اومدن به کانادا نیست. شاید قبلا بوده. ولی الان واقعا داره اینجا زندگی می کنه. مطمئن باش وقتی چیزی می نویسم دارم راستش رو می نویسم. تجربیات خودم رو می نویسم. دلیلی هم برای خیالبافی و دروغ گفتن ندارم. نه از کسی می ترسم و نه برای اسم و رسمم دنبال تبلیغات هستم. آگهی هم که نمی فروشم. پس چه هزار نفر بیان بخونن چه دو نفر از نظر مالی هیچ فرقی نداره برای من. کانادا بسیار از ایران پیشرفته تره. از خیلی از کشور های تراز اول دنیا هم که من دیده ام پیشرفته تره. از هر طرف که نگاهش می کنی اینطوره. اینجا آینده رو به چشم خودت می بینی و زندگی می کنی. همه چیز واقعیه. زندگی فوق العاده سریع پیش میره و دلیل اصلی اش درست بودن طراحی زیرساختار سیستم اینجاست و از اون مهمتر درست بودن روش نگهداری و اداره اونه. پیتزا و عدس و ... تنها مشتی از خروارند. شاید روزی آمدی و به چشم خودت دیدی. برات آرزوی موفقت دارم. چه با نظرات من موافق باشی چه نباشی.